Deze website gebruikt cookies om de website te verbeteren en om advertenties te filteren naar uw interesses. Als u geen cookies wilt accepteren, kunt u hier klikken voor meer informatie.

OK

Uw eigen unieke verhaal telt!

Download: 'Uw eigen unieke verhaal telt!'

Artikel over Psycho-oncologische Therapie, in december 2012 verschenen in het 3-maandelijks tijdschrift
'Hèt HNPCC-Lynch Journaal'. (Een informatiemagazine voor mensen met HNPCC en het erfelijke Lynch syndroom.)

 

Uw eigen unieke verhaal telt! 

Toen ik ongeveer 20 jaar was, ging ik weer eens naar de kapper. Ik wilde mijn haar weer net zo laten knippen
als de keer daarvoor: het stond me
goed, ik voelde me er prettig bij en dat voedde mijn zelfvertrouwen.
De kapper echter, wilde mij zo niet meer knippen: het was een kapsel van het jaar daarvoor en dat kon nu echt
niet meer. Was die kapper er voor
mij, of was ik er om PR voor die kapper te verzorgen? Na enige aarzeling (ik
paste me graag aan, omdat ik aardig gevonden wilde worden) ben ik
er weggegaan zonder geknipt te zijn.

Waarom dit verhaal, terwijl het in het HNPCC-Lynch journaal toch gaat om heel andere en veel belangrijker
zaken? Zaken van levensbelang?!
Dit verhaal kan illustreren hoe belangrijk het is dat je geholpen wordt op een manier die bij je past en dát is
wat je van integratief psycho-
oncologische hulpverlening mag verwachten. Géén protocollen. Ieder mens is
anders, dus heeft een unieke benadering nodig.
Zoals in de medische oncologie ook steeds meer uitgegaan wordt
van op
maat gemaakte behandelingen: de ‘personalized medication’.

Als iemand te maken krijgt met kanker, roept dat heftige emotionele reacties op. De gedachte aan je eigen
sterfelijkheid of de sterfelijkheid
van een dierbare wordt wel heel erg actueel. Een behandeling wordt ingezet
en je maakt vaak de gang naar het ziekenhuis, al of niet
vergezeld door iemand die belangrijk voor je is.

Zal ik mijn haar verliezen? Zal ik me óók zo ziek gaan voelen als je wel van anderen hoort? Zal mijn baan nog
wel beschikbaar zijn als ik er weer
aan toe ben om te gaan werken? En: hoe integreer ik weer in het
arbeidsproces nu ik me zo belabberd en moe voel door de behandelingen en mijn energieniveau daardoor
helemaal niet op peil is?
Vaak kom je na de behandelingen pas aan verwerking toe, wat de toch al onbegrepen
vermoeidheid nog eens erger maakt.

Wanneer het gaat om een erfelijke vorm van kanker komen daar nog meer vragen en emotionele zaken bij.
Het verdriet is groot.
Om familieleden, heel dichtbij en ook wat verder weg, die al zijn overleden.
Ben ook ik drager van dat gen? De zorg voor je kinderen: Hebben zij de verantwoordelijke genen geërfd?
Nu we weten hoe ziekten
erfelijk overdraagbaar zijn, komt daar nog een moeilijke keuze bij: ik wil zo graag
kinderen, maar wil ik dit gen wel overdragen aan een kind? 

Ook de aangetrouwden in de familie hebben het zwaar. De zorg om en de zorg voor hun partner. Zal mijn
geliefde overleven? Je ziet het allemaal
heel dichtbij gebeuren en je zorgt voor je partner zo goed als je kunt.
Je bent betrokken bij en getroffen door het familieverdriet. En ook die positie kost veel energie en zorgt ervoor
dat je niet meer aan jezelf
toekomt. Dat wil je als partner vaak ook niet, want daar zou je je alleen maar
schuldig over voelen. Je zieke geliefde laat je niet alleen! 

De medische wetenschap is vergevorderd en er wordt voortdurend onderzoek gedaan en dóórontwikkeld.
Gelukkig kunnen we door alle
behandelmogelijkheden kanker meer en meer scharen onder de chronische
ziekten in plaats van de levensbedreigende ziekten. Preventief onderzoek kan ervoor zorgen dat we er al in
een vroeg stadium bij zijn, mocht zich
ergens in het lichaam een vorm van kanker ontwikkelen. Dat is een
zegen
en tegelijkertijd roept dat weer nieuwe problemen op.
Léven met kanker, hoe doe je dat? Een existentiële vraag dient zich aan. Vaak willen mensen hun leven op
zo’n moment helemaal omgooien: leven
vanuit een diepere zin. Soms voelen patiënten zich schuldig dat ze
er nog zijn door de reacties die
ze krijgen vanuit de buitenwereld.
En partners zijn soms al zo vaak door een proces van afscheid denken te moeten nemen gegaan, dat ze niet
meer weten hoe ze nu vérder moeten gaan.
Die partners zullen die vraag niet gemakkelijk naar buiten brengen,
veronderstellend dat je zoiets niet hoort te denken.

In mijn praktijk zie ik geregeld mensen die lijden aan een of meerdere vormen van kanker en ook hun naasten.
Mooie mensen, omdat ze allemaal
door diepe dalen zijn gegaan en daardoor genuanceerd zijn gaan denken
over wat leven is/kan zijn, over wat voor hen de belangrijkste waarden in het leven zijn. Al deze mensen zijn
uniek en dragen hun eigen
indrukwekkende verhaal met zich mee. Een verhaal dat door de buitenwereld lang
niet altijd wordt begrepen.


Een integratief therapeut zoekt tijdens de intake met u uit wat u precies hoopt te vinden in de begeleiding.
En of dat nu sparren is, of uw angsten
ventileren en bewerken, visualisatieoefeningen om het immuunsysteem
te
beinvloeden of energie te winnen, of de communicatie met uw partner weer in banen te leiden, of oud zeer
verwerken, of onderzoeken waar u nu
wérkelijk in uw leven mee bezig wilt zijn, in individuele begeleiding of
met
uw partner en/of uw partner en eventueel kinderen: het is allemaal goed. Wij gaan uit van de visie:
'de cliënt weet, kan en doet'. Iedereen heeft
ergens onbewust de kwaliteiten en mogelijkheden in zich om te
dragen
wat onvermijdelijk is en daardoor aan kwaliteit van leven te winnen. De therapeut kan je helpen om
binnen je eigen mogelijkheden de in de
intake geformuleerde doelen te bereiken. En wat dan precies kwaliteit
van leven is, dat is ook weer voor iedereen anders.

Eén ding hebben we allemaal gemeen: we willen léven en daar geluk uit kunnen halen. Toch?

Catharina van der Schoot,
Integratief Psycho-oncologisch therapeut,
Coördinator van en docent aan de opleiding PsychoPalliatieve Hulpverlening
aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie in Amsterdam.